Giorgio Silfer (red.) (2019), Verda stela kaj roza triangulo, pp. 111.

El Panjo kaj morto, de Etel Zavadlav:
«Mi sciis ke Panjo ne plu amas paĉjon. Li estis nula homo, enkorpigita mizero. Li ne havis monon. Li ne ŝoforis. Li ne kapablis farbi la murojn memstare. Li estis magra kaj nervoza, ĉiam grumblanta. Panjo ne kaŝis ke ŝi ne amas lin. Tiam mi pensis ke Panjo nenion kaŝas.
"Neniam en mia vivo mi lekis piĉon!", publike fanfaronis mia patro. Liaj amikoj el la strato – publiko por tiu monologo – mokridetis al tio.
"Kiu do lekas vian edzinon, Toni?"
"Ĉu mi rajtus anstataŭi vin por tiu devo?"
"Idioto, vi perdos la edzinon!"
Li sentis sin tre bone ĉar li neniam lekis piĉon. Kvazaŭ pro tio li meritus oran medalon» (p. 77).

Marco Picasso (1998), La tunelo, pp. 176.

Iam tempestoj alvenas ne anoncitaj.
Okazas, dum rutina vivo, ke post tagoj tede ruliĝantaj sen novaĵoj rimarkindaj, subite ĉio disvolviĝas kaj la eventoj rapide sinsekvas kaj amasiĝas, perturbante solidan rutinecon.
Tiu decido de Bruno skribi al Magda, agis kiel neĝbulo, kiu naskas lavangon. En la rapida vico de malmultaj tagoj, la kontakto kun ŝi, kaj skribe kaj parole, donis al li novan viglecon. Post la dimanĉa interparolo, lundon matene li revenis oficejen sen la kutima lastatempa morna mieno. Finfine li revidos ŝin, kvankam eble kun ŝia edzo (p. 46).

Lendeert C. Deij (1997), Aminda, pp. 104.

Aminda aldirektas la imagon por esprimi ion. Klaran ekzemplon doni tio. La imago ligita al tiuj vortoj estas nenio pli ol imago pri la propra, montranta fingron. Sed kiam Aminda petadis informojn pri la nomoj, ŝi ne volis demandi al Patrino la nomon de sia fingro aŭ mano. Ŝi celis la montratajn objektojn. Kredeble tio tute ne estas ligita al vera imagobildo. Ĝuste pro tio Amindan frapis la supozo, ke multaj objektoj el la sama speco havas nur unu nomon. Ĝuste pro tio ŝi montradis tiajn objektojn, senlace demandante ĉiufoje pri la sama nomo. Tio? Taso. Tio? Ankaŭ taso. Tio? Ankaŭ taso, Aminda (p. 62).

Serĝo Elgo (1995), La floroj de l’ krepusko, pp. 168.

– Kiu? De kie? Ĉu vi aŭdis ion? Ĉu vi vidis ion?...
La konfuziĝo estis plena. Kompreneble la policanoj tuj blokis la pordojn, ke neniu eliru. Sur la podio la oficialuloj ankaŭ staris kaj interparolis en sama senhelpa konsterniĝo, jam aludante la nekompetentecon de la polico, tiom pli ke la ministro pri polico estis nun de maldekstra partio. Inter la studentoj unu knabino svenis.
– Kiu? De kie? – Neniu aŭdis. Neniu vidis.
Tamen, je la supraj vicoj, preskaŭ je la fona muro, blonda junulino kun anĝela vizaĝo, senespere gestadis al Santini, ke ŝi scias ion, ke ŝi volas ion diri. Fine li rimarkis ŝin kaj petis, ke ŝi malsuprenvenu. Oni en la homamaso malfacile tralasis ŝin.
Atinginte la ĉefpodion, ŝi klarigis, ke jam dum la aplaŭdoj ŝi aŭdis kvazaŭ pafon malantaŭ si. Nur pro la falo de la ministro ŝi poste komprenis, ke ja tio estas pafo (p. 36).

István Nemere (1992), Krokize de mia ĝardeno, pp. 59.

Mi ankoraŭ nenion komprenis. La patro estis en la ĝardeno kaj iradis tien-reen kun belega fajro en la okuloj. La patrino kuiris, aŭ muzikon aŭskultis. Sidante en fotelo mi legis, legis. Enpense mi migris sur aliaj kontinentoj, ja mia mondo estis fora, fermita en libroj.
Mi ne komprenis tiam, ke la ĝardeno atendas ankaŭ min. Ke ĝi etendis sian teritorion ankaŭ miaflanken. Mia patro komprenis tiun vokon – mi ne.
Hodiaŭ ankaŭ mi estas patro kaj aŭdas tiun vokon de la tero. Nun mi jam kuregus por fosi teron, purigi fruktarbojn. Ĝisgenue iri en herboj, ĝoji pro bestoj miaj. Mi kuregus.
Sed mi ne havas ĝardenon (p. 18).

Giorgio Silfer, Stella Agostini (1990), La spegulo de Velodajo, pp. 32.

La knabino malfermis la kurtenon. Ŝin ornamis belaj, rondaj, kupraj orelringoj, kaj la tuta vizaĝo dolĉe mienis. “Dankon pro via donaco, patro. Dankon ke vi revenis ĝuste en la nokto de mia plena aĝo. La suno estas jam alta, sed mi ne kuraĝas veki vin. Sorĉe profunda aspektas via sonĝo...” (p. 31).

Emiano Imby (1990), La dekdu noktoj de Satano, pp. 131.

Jehovo vidis tion kaj tio lin ĉagrenis,
de l' pun' eĉ Abrahamo apenaŭ lin detenis.
Li flustris furioze: "Sakrilegio fia!
la pugofiko estas privilegio dia!"

Sed ankaŭ la virinoj nun jam ribeli volis
pro l' ŝprucoj erarvojaj. Nu, pluraj sin konsolis
inter si reciproke per kiso lingv-al-lingva,
per suĉo de la cicoj, per fiketado fingra.

Sed la plimulto plendis, kaj eĉ kun grandaj bruoj:
"He, viroj, jen ni estas kun superflu' da truoj!
Ve, poiome mankos jam por ĉi truoj korko,
krom la kandelo, rapo, rafano, aŭ virporko" (p. 31).

Serĝo Elgo (1988), Ŝia lasta poŝtkarto, pp. 227.

Mi ne kredas pri la hom-amasoj. Ili nur ŝafas. Ĉu la papon de Romo, ĉu tiun de Moskvo, egale. Foje ili eĉ pendolas inter ambaŭ. Mi emas kredi pri la izoluloj. En ili kuŝas la morgo. Ili estas pentristoj, muzikistoj, poetoj, eble nur metiistoj. Sed ili rifuzas la nunon, la normon, kaj nur ili gravas. Nur ili lasos spuron en la ŝlimo de la historio. La aliaj nur la ŝlimo estas. Ili vivas, manĝas, fekas kaj fikas, faras infanojn, kiuj ankaŭ fekos, fikos kaj mortos kaj plu vivigos ekspluatistojn. Sed restos el ili nenio (p. 224).

Giorgio Silfer (1987), Desislava ridetas, pp. 71.

Li entute ne rimarkis bibliotekon en ŝia hejmo, kvankam la spaco ekzistus. Probable pli ol dek translokiĝoj dum la lastaj dudek jaroj konvikis ŝin elimini la varon plej pezan kaj malplej necesan. Sed al ŝi ne mankis intelektaj interesoj, kaj almenaŭ grandbilda volumo pri Kamasutra kuŝis sur tableto en ŝia dormoĉambro. Kvankam ĉe ŝi li trovis praktike nenion por legi, ili neniam enuis (p. 50).

Corrado Tavanti (1986), Varmas en Romo, pp. 185.

Nu, kiel vi ambaŭ eksplikas la sorton de Libero Fabiani, kiu plenironie aŭskultis, tiun momenton, la notojn de La Espero? Kiel vi eksplikas, sinjoroj, ke, laŭ ĵusa diro de la komisaro, Nando Carloni, alia esperantisto, venis el Milano ĝuste por mortigi sian kamaradon? Sed alio okazis, kion komunikis al mi Antananarivo. La traserĉadoj, faritaj en la loĝejoj de la malagasaj esperantistoj, konfirmis la ekziston de pseŭdoliberiga armeo kiu etendas siajn tentaklojn en la tuta mondo. Nuntempe la esperantistoj sin konsideras popolo. Ili forĵetis el la fenestro la iamajn idealojn kaj animiĝas per sento tre simila al la naciismo de iuj popoloj, kiujn ni konis antaŭ la lasta mondmilito, kaj eĉ nun. Se vi deziras, kiam mi ricevos el Antananarivo la dokumentojn pruvantajn kion mi asertas, mi permesos al vi konsulti ilin (pp. 99-100).

Etel Zavadlav (2026), Spite kaj sprite, pp. 140.

Mi sciis ke Panjo ne plu amas paĉjon. Li estis nula homo, enkorpigita mizero. Li ne havis monon. Li ne ŝoforis. Li ne kapablis farbi la murojn memstare. Li estas magra kaj nervoza, ĉiam grumblanta. Panjo ne kaŝis ke ŝi ne amas lin. Tiam mi pensis ke Panjo nenion kaŝas. (p. 25)