Image 1 of 1
Image 1 of 1
Image 1 of 1
Image 1 of 1
Serĝo Elgo (1992), La nokto de la ezoko, pp. 171.
En perdita vilaĝo de la franca provinco viro baldaŭ mezaĝa esploras teruran sekreton, kiu ronĝadas lian animon ekde la adoleskaj jaroj: ĉu lia patro kulpas pro la perfido al partizana taĉmento, ekstermita dum la germana okupacio? Frua malfeliĉa amo kontribuis al la baza malsekuro de Fredo, kiu iel serĉas ankoraŭ sian identecon. En tia scenejo Serĝo Elgo reĝisoris sian duan romanon, delikate psikologian. Post Ŝia lasta poŝtkarto Elgo daŭrigas sian prozan itineron, laŭ diskreta dialogo inter teatro kaj romano: ne hazarde Inna, teatraĵo premiita ĉe la Belartaj Konkursoj, larĝe kontribuas al la enhavo de lia tria, jam preta romano.
Serĝo Elgo (1992), La nokto de la ezoko, pp. 171.
En perdita vilaĝo de la franca provinco viro baldaŭ mezaĝa esploras teruran sekreton, kiu ronĝadas lian animon ekde la adoleskaj jaroj: ĉu lia patro kulpas pro la perfido al partizana taĉmento, ekstermita dum la germana okupacio? Frua malfeliĉa amo kontribuis al la baza malsekuro de Fredo, kiu iel serĉas ankoraŭ sian identecon. En tia scenejo Serĝo Elgo reĝisoris sian duan romanon, delikate psikologian. Post Ŝia lasta poŝtkarto Elgo daŭrigas sian prozan itineron, laŭ diskreta dialogo inter teatro kaj romano: ne hazarde Inna, teatraĵo premiita ĉe la Belartaj Konkursoj, larĝe kontribuas al la enhavo de lia tria, jam preta romano.